Στον Αμβρακικό για λαβράκια

Ένα ραντεβού στην Άρτα μεσοβδόμαδα, μου ξύπνησε την επιθυμία που είχα πάντα να ψαρέψω με εγγλέζικο στον Αμβρακικό κόλπο. Με πορεία προς την Άρτα, πέρασα πάνω από την επιβλητική γέφυρα του Ρίο - Αντιρρίου που πάντα με εντυπωσίαζε.

Πάντα ανεβαίνοντας κάνω στάση στο Μενίδι ένα παραλιακό ψαροχώρι πριν την Άρτα, για τις πεντανόστιμες γαρίδες του Αμβρακικού.

Αυτή την φορά όμως ήρθα προετοιμασμένος, με το εγγλέζικο και αρκετό μπικατίνι, αφού κάθε φορά που περνώ από εδώ ο ταβερνιάρης μου λέει ιστορίες για τα λαυράκια του Αμβρακικού.

Μετά από το γεύμα που τόσο είχα ανάγκη, πήγα σε παραθαλάσσιο μπαρ να απολαύσω ένα καφέ, αγναντεύοντας την ηρεμία του κόλπου και κάνοντας σκέψεις με τι τρόπο θα μπορούσα να αποκτήσω έστω και ένα λαυράκι.

Ο ήλιος άρχιζε να δύει δημιουργώντας μια απίστευτη παλέτα χρωμάτων στα νερά του. Μια κινητικότητα από ντόπιους ψαράδες που έπιασαν τα πόστα κατά μήκος της προβλήτας, μου έδωσαν το σύνθημα ότι ήρθε η ώρα.

Τρεις ώρες είχα στην διάθεση μου να ψαρέψω μέχρι να πάω στο ραντεβού μου στην Άρτα. Με συνοπτικές διαδικασίες άρχισα να προετοιμάζομαι στο μικρό λιμάνι στα αριστερά του Μενιδίου. Ανάμεσα από βάρκες διάλεξα ένα κενό που ήταν αρκετό να ψαρέψω, κάνοντας βυθομέτρηση βρήκα το βάθος στα 3 μέτρα, έκανα μια σταθερή αρματωσιά 2.80 μ. με 1.5 μέτρο παράμαλλο, φελλό παγώνι +1γρ., μάνα 16αρα και 14 παράμαλλο. Το μπικατίνι αρκετά ζωηρό, ιδανικό για το 16αρι αγκίστρι που είχα δέσει στην αρματωσιά μου.

Με λεπτές κινήσεις το δόλωσα προσεκτικά για να έχω μια όμορφη παρουσίαση δίχως να φαίνετε το αγκίστρι και έκανα την πρώτη ρίψη ακριβείας ανάμεσα στις βάρκες.

Παρακολουθώντας τυχόν ρεύματα, άρχισα να ρίχνω με την σφεντόνα μικρές ποσότητες από το συμπαθητικό πλέον μπιγκατίνι, προσπαθώντας να μαλαγρώσω κοντά στον φελλό μου.

Δύο ώρες ακόμα στην διάθεση μου και τα πρώτα δείγματα από τσιμπήματα που άρχισαν να ενοχλούν τον φελλό, έκαναν την παρουσία τους. Ένα ελαφρύ βούλιαγμα του φελλού και άμεσο κάρφωμα έφερε γρήγορα κοντά μου ένα μουρμουράκι, που πήρε γρήγορα τον δρόμο της επιστροφής στην υγρή πολιτεία. Είχε σκοτεινιάσει για τα καλά, και το κρύο άρχισε να κάνει την εμφάνιση του, ένα fleece ήταν αρκετό για την ώρα και το σφύριγμα από τα φρένα με έκανε να ανεβάσω θερμοκρασία απότομα.

Εδώ αρχίζουν τα προβλήματα γιατί το ψάρι είναι καλό και τραβάει πίσω από τις βάρκες, δίνοντας πετονιά και ελαφρύ τράβηγμα του καλαμιού του αλλάζω κατεύθυνση προσπαθώντας να το φέρω μπροστά μου.

Λαυράκι του Αμβρακικού και το μάτι μου γυάλισε.

Πονήρεψε όμως, αλλάζοντας πάλι κατεύθυνση και παίρνοντας φρένα, έλπιζα ότι δεν θα χωθεί κάτω από βάρκα και ρεμέντζα, νέες προσπάθειες να του αλλάξω πορεία, μετά από 7-8 λεπτά τράβα πάρε και άρχισε πλέον να κουράζετε δίνοντας μου ελπίδες ότι θα μπει στην απόχη. Ένας ψαράς που με έβλεπε από δίπλα ήρθε κοντά μου ρωτώντας με αν χρειάζομαι βοήθεια, δίνοντας του την απόχη με χαρά του εξήγησα απλά πως να την βάλει στο νερό. Τα τελευταία κεφάλια που αρέσκεται να κάνει ήταν απόλυτα προβλέψιμα και εύκολα πλέον οδηγήθηκε στην απόχη όπου ησύχασε για πάντα. Ένα κιλίσιο λαυράκι του Αμβρακικού ήταν πλέον στην απόχη μου εκπληρώνοντας τα όνειρα που έκανα ερχόμενος εδώ στο Μενίδι. Η ώρα με πιέζει, 45 λεπτά ακόμη για να τα διπλασιάσω, δολώνοντας μια φορά ακόμη και με προσεκτικό πέταγμα ο φελλός προσγειώθηκε στο ίδιο σημείο. Μαλάγρωμα ξανά και ο φελλός άφαντος, καρφώνω μαλακά και τα φρένα ούρλιαξαν, , το καλάμι για μια ακόμη φορά ξεδιπλώνει τις αρετές του με την παραβολή του, κάνοντας δύσκολη την ζωή του ψαριού που είναι καρφωμένο στο μικρό αγκίστρι. Σαν μεγαλύτερο από το άλλο φαινόταν, με έντονα σκορτσαρίσματα, με δυσκόλεψε αρκετά με την άρνηση του να έρθει κοντά μου. Μια μουρμούρα σεβαστή για την εγγλέζικη τεχνική μετά από λίγο και με εντονότερα τραβήγματα από το λαυράκι, ήρθε μες την απόχη. Ο κιούρτος βασικός στον εξοπλισμό μου, κρατά πάντα ζωντανά τα αλιεύματα που τις περισσότερες φορές επιστρέφουν στην θάλασσα όταν είμαι σε επαγγελματικό ταξίδι. Αφού τα φωτογράφησα και είδα ότι ήταν σε καλή κατάσταση τα επέστρεφα και πάλι στην θάλασσα δίνοντας ένα ραντεβού μαζί τους σε άλλο ταξίδι που θα με φέρει πάλι στον Αμβρακικό.