Στο Γαλαξίδι με εγγλέζικο για τσιπούρες

Μια απρόβλεπτη εργασία στην Ναύπακτο μεσοβδόμαδα, μας έβαλε σε σκέψεις πώς να την συνδυάσουμε ψαρευτικά. Σε όλη την διαδρομή προσπαθούσαμε να σκεφτούμε περιοχές που παλαιότερα, είχαμε ψαρέψει με καλά αποτελέσματα. Γαλαξίδι είπα στον Δημήτρη, πριν χρόνια είχα αρκετές επιτυχίες με τσιπούρες και λαυράκια.

Κατά τις 11.00 πμ. η αποστολή εργασίας στην Ναύπακτο είχε ήδη ολοκληρωθεί και η διαδρομή που ξετυλιγόταν μπροστά μας ήταν ανάμεσα από γραφικά παραθαλάσσια χωριουδάκια, μικρά λιμανάκια και όμορφες ακρογιαλιές. Ένας πανέμορφος τόπος για ψαρευτικές συγκινήσεις από ότι φανερά μας έδειχναν οι τοποθεσίες, που φευγαλέα έπαιρνε το μάτι μας. Η ζέστη αρκετή, με το air condition να προσπαθεί να βγάλει όλη την δύναμη που χρειάζεται από τον κινητήρα του μικρού Renault.

Ένας από τους καλύτερους τουριστικούς προορισμούς, το γραφικό Γαλαξίδι σχεδόν άδειο από τις ορδές των τουριστών που το κατακλύζουν τα Παρασκευοσαββατοκύριακα. Κάτω από τον καυτό ήλιο αρχίσαμε τις προετοιμασίες, άνοιγμα καλαμιών και κατασκευή αρματωσιάς για το εγγλέζικο μου. Ο Δημήτρης με ένα spinning 10-30 4 μέτρων έβαλε 22αρα μάνα και 18αρι παράμαλλο με εγγλέζικο φελλό, προσπαθώντας να χτυπήσει πιθανά μεγάλα ψάρια, που βόσκουν κατά καιρούς στην περιοχή.

Ξεκινώντας βυθομέτρηση στα 30 μέτρα περίπου από εμάς, η φωνή ενός παππού μας φώναξε αλληλοκοιταχτήκαμε με τον Δημήτρη, βλέπουμε το κοντά που μας είπε, ούτε 2 μέτρα βάθος δε είχε. Λες του λέω και να οι γυαλάδες στον βυθό από τις βασίλισσες που έκοβαν βόλτα στα δύο μέτρα από εμάς.

Ούτε 1.5μέτρο βάθος δεν είχε εκεί, αλλαγές στις αρματωσιές, φελλό μικρό στρογγυλό κοντά στο παράμαλλο δίχως βαρίδια, μπιγκατίνι στολισμένο όμορφα στο αγκίστρι και τίναγμα του καλαμιού προς την θάλασσα. 2 γύλοι και μια δράκαινα οι πρώτοι επισκέπτες που επέστρεψαν άμεσα, είμαστε χαμηλά φωνάζω στον Δημήτρη, και αλλαγή αρματωσιών πάλι να τις ανεβάσουμε και να ψαρέψουμε ποιο ψηλά.

Λίγο ποιο βαθειά πέταγμα του φελλού στα 10 μέτρα, σφεντόνησα μικρές ποσότητες με μπιγκατίνι μαλαγρώνοντας ανάμεσα από τους δυο φελλούς που ψάρευαν δίπλα δίπλα και τράβηγμα προς τα έξω πάρα πολύ σιγά σε στυλ spining και το πρώτο χτύπημα στο καλάμι με βρήκε απροετοίμαστο για το μέγεθος της.

Μάχη με το καλάμι μου να δίνει βουτιές ακουμπώντας σχεδόν την μύτη του στην θάλασσα, το μοτέρ να δίνει την δική του μάχη αφήνοντας φρένα και εγώ να προσπαθώ να φέρω την ισορροπία με αρμονικές κινήσεις κουράζοντας την με την παραβολή και τα φρένα.

Πεντάλεπτη μάχη μαζί της και τον Δημήτρη που με βοηθούσε με το απόχιασμα που αρνούταν να δεχτεί η εν λόγω κυρία.

Ο φελλός μου φωνάζει, τρέχοντας άρπαξε το καλάμι καρφώνοντας ταυτόχρονα, αλλαγή του σκηνικού με τον Δημήτρη να δίνει την μάχη του με το ψάρι και εμένα στον ρόλο με την απόχη. Εντονότερα σκορτσαρίσματα που έδειχνε ότι πρόκειται για μεγαλύτερη, ευτυχώς για εκείνον που χρησιμοποιούσε ελαφρώς χοντρότερα εργαλεία και μπορούσε να παίξει άφοβα μαζί της.

Ενός λεπτού σιγή στους φελλούς, αλλά μόλις το μπιγκατίνι έπεσε γύρω τους ένα γλυκό βύθισμα των φελλών μας προς τα κάτω ταυτόχρονα, ένα ελαφρύ κάρφωμα και οι δύο μας που και πάλι είχαμε δύο κουκλίτσες στις άκρες των πετονιών μας.

Με το ένα χέρι να κρατάει το καλάμι που λύγιζε από το τράβηγμα και το ψάρι να προσπαθεί να αποδράσει, στο άλλο την απόχη προσπαθώντας να βοηθήσω το ταίρι μου που είχε μεγαλύτερο θήραμα, κάναμε τα δύσκολα εύκολα. Η τσιπούρα του Δημήτρη μας παίδεψε όμως αρκετά δυσκολεύοντας την είσοδο της στην απόχη. Βγάζοντας γρήγορα το ψάρι έξω από την απόχη ήρθε κοντά μου να με βοηθήσει, το δικό μου ψάρι που είχε κουραστεί αρκετά από την παραβολικότητα του καλαμιού και ήρθε εύκολα μες στην απόχη.

Χρόνια πολλά ψαρεύω αλλά δεν έχω ξαναδεί τέτοια επιθετικότητα από πεινασμένες τσιπούρες, άλλες κυνηγούσαν τον φελλό!!!!! και άλλες την αγκιστρωμένη, που έντονα προσπαθούσε να απαλλαγή από το 16αρι αγκίστρι.

Είχαμε τρελαθεί από την χαρά μας σε αυτή την ανέλπιστη εξόρμηση, με τα ψάρια να τρώνε σαν τρελά και τον ήλιο κατακέφαλα να μας κατακαίει. Το ίδιο σκηνικό επαναλήφθηκε αρκετές φορές κάνοντας κόντρες μεταξύ μας και το τέλος μας βρήκε να προπορεύομαι ελαφρά κατά δυο τσιπούρες περισσότερο.

Σε λιγότερο από δυο ώρες 16 τσιπούρες σε σύνολο 8.300γρ. που γέμισαν το ψυγείο μας, μας έκαναν να πούμε φθάνει είναι αρκετές, που δίχως υπερβολή αν συνεχίζαμε θα μπορούσαμε να βγάλουμε τρελές ποσότητες.

Ένα αξιοπρόσεκτο ήταν ότι όλες ήταν πιασμένες στο αριστερό χείλος εξωτερικά από τις σιαγόνες, μεγάλη προσοχή στα δάκτυλα σας αν σας δαγκώσουν πονάει πολύ.

Σίγουρα είναι η πρώτη φορά που παρατάμε το ψάρεμα πάνω στον χαμό, καθώς έχασε το ενδιαφέρον του από την στιγμή, που κάθε ριξιά είχαμε ψάρι και μάλιστα πολύ εύκολα. Ειλικρινά είναι βαρετό να βγάζεις συνέχεια ψάρια και μάλιστα όλα από το ίδιο σοι.

Στο εγγλέζικο ήταν η πρώτη φορά που έβγαζα τσιπούρες, άξιζε κάθε δευτερόλεπτο μάχης μαζί τους, σε στέλνει, σε δοκιμάζει, σε μαγεύει και βασικά σε μαθαίνει να χειρίζεσαι σωστά τα εργαλεία σου.

Όταν δε υπάρχουν και σε ποσότητες, σου δίνετε η ευκαιρία να δοκιμάσεις όλα όσα έχεις μάθει σε πραγματικές συνθήκες.

Ότι ήθελα δοκίμασα, με κλειστά φρένα τεστάροντας παραβολές του καλαμιού, ελαφρώς ανοιχτά στα όρια θραύσης της πετονιάς, ανοιχτά τελείως και το δάκτυλο στην μπομπίνα, η καλύτερη προπόνηση που έκανα ποτέ με τα ψάρια έτοιμα να σε τσεκάρουν.

Εδώ δεν φοβόσουν μην χάσεις το ψάρι γιατί περίμεναν εκατοντάδες από κάτω έτοιμες, να δοκιμάσουν πόσο καλά προετοιμασμένος ήρθες για να τα βάλεις μαζί τους.

Η πρώτη, ήταν μαγεία, παραβολές φρένα, μάχη για την βασίλισσα,

η δεύτερη, τρέλα, με απίστευτη δόση αδρεναλίνης και το καλάμι στα όρια του,

η Τρίτη, εδώ σε έχω, τώρα ξέρω πώς να σε κουμαντάρω, να σε κουράσω,

η τέταρτη, έπαιζα μαζί της δοκιμάζοντας τις αντοχές πετονιάς,

η Πέμπτη, πάλι τσιπούρα δεν έχει τίποτα άλλο εδώ;

έκτη, έβδομη κλπ. σε ενυδρείο ψαρεύαμε;

Όταν δε βγαίνουν και σε μικρό χρονικό διάστημα, σου σπάν τα νεύρα, αυτή είναι η πραγματικότητα.

Έχουμε μάθει να περιμένουμε, να πειραματιζόμαστε, κοντά μακριά παράμαλλα, αλλαγή φελλών, ώρες ατέλειωτες δοκιμών δίχως τσιμπιά.

Να φταίει ο καιρός; να φταίει το δόλωμα; να φταίει ο γείτονας που είπε καλό ψάρεμα; πάντα κάτι μας έφταιγε.

Τώρα μας ήταν εύκολα, όλα όπως έπρεπε, συνέχεια βγάζαμε ψάρια, τα τσιμπήματα συνεχόμενα, αδρεναλίνη στο φουλ και όμως βαρεθήκαμε, τελικά τι θέλουμε;

Tracer

Το άρθρο εχει δημοσιευθεί στο περιοδικό Ψαρεύω