Για σαργούς με εγγλέζικο και μεγάλο action

Η ανάγκη μου για μακρύτερα πετάγματα με μεγαλύτερους φελλούς στο εγγλέζικο, με ανάγκασε στην ανεύρεση νέων τεχνικών, με καλάμια μεγαλυτέρων action.

Την λύση την βρήκα με ένα εγγλέζικο 10-40 4.50 μέτρων και ένα καλάμι πέστροφας 40-100 4.80 μέτρων. Δύο αρκετά μαλακά καλάμια με πολλούς οδηγούς, που θα με βοηθούσαν στην χρησιμοποίηση λεπτών πετονιών, μεγάλων σε γραμμάρια φελλών, επιτυγχάνοντας μακρινές ρίψεις.

Ένας φελλός στο μεγάλο καλάμι με 14+8 για ζωντανό η βαρύ ερμάτισμα 8 γρ. ήταν ιδανικός για να επιτύχω μακρινές ρίψεις, βάζοντας στόχο μελανούρια και λαυράκια που επισκέπτονται αρκετά συχνά την περιοχή πού ψαρεύω. Στο άλλο ένα 8 +1- 4 με εναλλασσόμενα βαριδάκια που μου έδιναν την δυνατότητα την αλλαγή ερματισμού ανάλογα με την περίπτωση.

Με μηχανισμούς έναν 1500 «fightin drag πίσω φρένα» στο 10-40 με δύο μπομπίνες πού η μια εχει 16άρα μάνα και η άλλη 20άρα, στο μεγαλύτερο καλάμι έναν 2500 «fightin drag πίσω φρένα» με τρείς μπομπίνες γεμισμένες η μια 18άρα η άλλη 22αρα και την τελευταία με 25άρα πετονιά.

Έχοντας τα σωστά εργαλεία που χρειαζόμουν για εφαρμόσω την ιδέα μου, άρχισα πλέον να ασχολούμαι με τις αρματωσιές που θα υλοποιούσαν τις εφαρμογές που πίστευα.

Στο μεγάλο καλάμι έκανα σταθερή αρματωσιά στα 4.50 μέτρα τοποθετώντας μια τορπίλη 6 γρμ. 3 βαριδάκια των 0.200 κολλητά του και ένα 0.298 στην ένωση της μάνας με του παράμαλλου. Με μάνα 25άρα και 22άρι παράμαλλο έδεσα ένα 8άρι αγκίστρι.

Στο μικρότερο πάλι σταθερή αλλά 4 μέτρων με τον φελλό ρυθμισμένο στο +1 έβαλα 3 βαριδάκια των 0.200 κολλητά του και ένα 0.200 στην ένωση μάνας παράμαλλου. Εδώ έβαλα 16άρα μάνα και 14άρι παράμαλλο με 16άρι αγκίστρι.

Στον τόπο της μάχης με τον απαραίτητο εξοπλισμό, καρέκλα, τραπέζι και όλο τον εξοπλισμό πανέτοιμος με ένα βορειοανατολικό ελαφρύ ισα να σπάει την θάλασσα « που πάντα δίνει ψάρια » άρχισα την δοκιμασία.

Με τον ήλιο να έχει κατηφορίσει στην Πάτρα ήταν ιδανική ώρα δίχως την ζέστη που επικρατούσε όλη την ημέρα.

Ξεκίνησα με το 10-40 δολώνοντας biggatini στοχεύοντας σε μελανούρια, σαργούς και σπάρους που είχα παραγγελία για τα πιτσιρίκια της παρέας.

Με μαλάγρωμα biggatini που έριχνα με την σφεντόνα, γρήγορα άρχισα να φέρνω σπάρους, και σαργούς μικρούς που έριχνα πίσω. Δυστυχώς πολλά από αυτά είχαν καταπιεί και ματώσει, αναγκάζοντας με να τα κρατήσω. Δυστυχώς το εγγλέζικο αν δεν έχεις αγκίστρια δίχως αρπάδι είναι δολοφονικό εργαλείο στα χέρια μας, ένας από αυτούς και εγώ, που άλλαξα το 16άρι αγκίστρι τελικά σε 12άρι προσπαθώντας να αποφύγω την σύλληψη των μικρών. Και πάλι όμως αρκετά από αυτά το πήγαιναν στα σωθικά τους, μια φρενίτιδα των ψαριών που με λαιμαργία έτρωγαν ασταμάτητα στις επόμενες ώρες καταπίνοντας τα πάντα. Αποφάσισα τότε να ανεβάσω ψηλά την αρματωσιά και να ρίχνω βαθύτερα για μελανούρια, σταματώντας την γενοκτονία που έκανα έως τότε. Οι τσιμπιές σταμάτησαν και αλλαγή σκηνικού φτιάχνοντας μαλάγρα με σκόρδο, γάλα, τυρί, biggatini στα γρήγορα, με ελαφριές μπάλες ώστε να διαλύονται στον αφρό άρχισα να τις πετώ στην περιοχή του φελλού μου, ελπίζοντας σε κάτι καλύτερο. Σε λιγότερο από 15 λεπτά ο φελλός με το σιάλουμ εξαφανίστηκε και το καλάμι που ήταν ακουμπισμένο στην βάση της καρέκλας σφύριξε τα φρένα του δίνοντας συναγερμό.

Με δυνατά τραβήγματα άρχισε μια μάχη φρένων και καλαμιού, προσπαθώντας να μην χάσουμε το θηρίο που αντιστεκόταν στην άκρη του λεπτού παράμαλλου. Δυνατές συγκινήσεις που μόνο με το εγγλέζικο μπορείς να απολαύσεις, αφού μια μάχη με ένα ψάρι του μισού κιλού είναι σαν φέρνεις καρχαρία. Ένα μελανούρι ήρθε να προστεθεί μαζί με τα άλλα που σήμανε και την λήξη του συγκεκριμένου ψαρέματος.

Η επόμενη μέρα με βρήκε να θέλω να χρησιμοποιήσω το μεγάλο action καλάμι, με τον φελλό για ρίψεις πάνω από την φυκιάδα σε διπλανή παραλία, που είχα δει να κυκλοφορούν μεγάλοι σαργοί. Το πρωί της ίδιας μέρας είχα κάνει ανάλυση του βυθού με μάσκα και είδα όλα τα σημεία που παρουσίαζαν ψαρευτικό ενδιαφέρον.

Μαζί με το καλάμι πέστροφας, χρησιμοποίησα και ένα μουρμουρίσιο καλάμι που του έβαλα pop up, για να σηκώσω το δόλωμα πάνω από την φυκιάδα.

Από πάνω με τον φελλό με 18άρι παράμαλλο και δόλωμα biggatini και από κάτω με pop up με δόλωμα ακροβάτη σε 22άρι παράμαλλο, άρχισα την αναμονή πιστεύοντας σε αυτό που είχαν δει τα μάτια μου εκείνο το πρωινό.

Ο καιρός ήταν πάλι βορειοανατολικός με πολύ ελαφρύ κυματάκι γύρω στα δύο μποφόρ, που θεωρείτε ιδανικός για το συγκεκριμένο ψάρεμα. Σε μια ώρα είχαν βγει δύο σκορπίνες και πέντε σαργουδάκια που επεστράφησαν άμεσα στο σπίτι τους, μέχρι να ενηλικιωθούνε.

Η απόλυτη ηρεμία στο μουρμουροκάλαμο που έδειχνε μετά από πέντε αλλαγές δολωμάτων να μην βρίσκει πελάτες να το δοκιμάσουν.

Η σύντροφος μου ηρθε να μου κάνει παρέα και η υπόσχεση ήταν « αν δε βγει καλό ψαράκι σε δέκα λεπτά φύγαμε » πιστεύοντας ότι έπρεπε να ασχοληθώ και μαζί της.

Εδώ είναι που δεν ταιριάζει για τις γυναίκες ότι μας γρουσουζεύουν, αφου στα επόμενα πέντε λεπτά το μουρμουροκάλαμο, κόντευε να φύγει από την βάση αν δεν το προλάβαινα. Τα μαλακά καλάμια σου δίνουν άλλες, καλύτερες μάχες, μεγαλύτερες ανοχές για λάθη και είναι πράγματι αξιοθαύμαστα στην αίσθηση της μάχης με το θήραμα.

Ένας σαργός 700άρης έδινε την δική του μάχη απέναντι σε ένα ψαρά που περίμενε αρκετή ώρα και δεν είχε καμία διάθεση να χάση το πολύτιμο τρόπαιο που βρισκόταν στην άκρη της πετονιάς του. Το ψάρι είχε πιαστεί για τα καλά και δεν υπήρχε περίπτωση διαφυγής, με έντονες μάχες στον ερχομό του κοντά στο σπάσιμο του κύματος αλλά με τελικό προορισμό την απόχη, που άπλωσε σε βοήθεια μου η σύντροφός μου.

Πριν προλάβουμε να του βγάλουμε το αγκίστρι, το βαρύ εγγλέζικο τρανταζόταν πάνω στην βάση δίνοντας νέες ελπίδες ότι τελικά κάτι θα γίνει απόψε.

Με έντονες παραβολές το πεστροφοκάλαμο μου έδωσε την εντύπωση καθαρόαιμου εγγλέζικου σχετικά πολύ ποιο βαρύ αλλά με καταβολές από αγωνιστικές μάχες. Εδώ είναι που τελικά με μπερδεύουν πολλά, σκέψεις του τι είναι αυτό που θα μας δώσει τόση μεγάλη ευχαρίστηση, με σχετικά χαμηλό κόστος, σε μεγάλα θηράματα. Πίσω στην μάχη μου με άλλον ένα σαργό που ήταν μεγαλύτερος του προηγούμενου, να μην θέλει να έρθει κοντά μας. Το μοτεράκι στρίγκλιζε δίνοντας του λίγα μέτρα από τα κεφάλια που έκανε έντονα, στην προσπάθεια του να αρνηθεί την υποταγή του.

Η σύντροφος χοροπήδαγε από την χαρά της μην πιστεύοντας αυτό που συνέβαινε

«Έλα βοήθησε με την απόχη να μην χάσουμε το ψάρι» της φώναξα.

Πράγματι πολύτιμη η βοήθεια ενός δεύτερου ατόμου ακόμη έστω για να βγουν και δυο καλές φωτογραφίες « είκοσι πέντε τραβήξαμε για να κρατήσουμε τις επτά ». γιατί βρε κορίτσια δεν ασχολείστε λίγο με την φωτογραφία?

Ο σαργός μας τίμησε τελικά δίχως περιπλοκές και κατέληξε να κάνει παρέα με τον άλλον.

Ο τρίτος και ο τέταρτος που ήρθαν τίμησαν το μουρμουροκάλαμο, με το pop up και τα αμινοξέα που επιμελώς έβαλα μαζί με λίγο φώσφορο για να λάμπει μέσα στην σκοτεινή θάλασσα προσελκύοντας τα ψάρια.

Πιστεύω αφού τα ψάρια δεν φοβούνται τα pop up εμείς γιατί πιστεύουμε ότι βλέπουν τις πετονιές η τα αγκίστρια άρα για αυτό δεν πλησιάζουν το δόλωμα, τελικά αν έχει ψάρια, αν είμαστε πάνω στην απόφαση τους να φάνε, τότε δεν μασάνε αλλά ορμάνε.