Το μελανούρι είναι ένα ιδιαίτερο ψάρι που διακρίνετε για την μαχητικότητα του.

Εκείνο το απογευματόβραδο αποφάσισα να ασχοληθώ μόνο με εκείνα σε συγκεκριμένο σημείο, που γνώριζα εκ των προτέρων ότι θα μου στοίχιζε αρκετά χαμένα μολύβια..................

Ο βυθός ανάμικτος με πολλές πέτρες που διευκόλυναν το έργο για τα σκαλώματα.

Στην διάθεση μου είχα casting καλάμια, τρίσπαστα, με μεγάλο action που το χρειαζόμουν για να χρησιμοποιήσω μεγάλα βαρίδια, λόγω των ισχυρών ρευμάτων που επικρατούσαν στο συγκεκριμένο σημείο.

Δόλωμα θα χρησιμοποιούσα αμερικάνο στοχεύοντας και σε κανένα σαργό που θα έκοβε βόλτες στην περιοχή.

Για μάνα προτίμησα 35άρα, παράμαλλο 26άρι fluoro carbon 2 μέτρα  μήκος με  pop up που πότιζα αμινοξέα με μυρωδιά σαρδέλας.

Το σκοτάδι με πρόλαβε και το αεράκι που έφερνε από ανατολικά έδειχνε ιδανικές συνθήκες για το ψάρεμα τους.

Στον αμερικάνο περνάω την βελόνα  από  πίσω, «ειδικά όταν είναι jumbo» δημιουργώντας έως και τρείς δολωσιές ανάλογα τα αγκίστρια, αφήνοντας το κεφάλι του τελευταίο που τον κρατάει ζωντανό.

Με δυνατές ρίψεις προσπαθούσα να φθάσω στα βαθειά όπου έβοσκαν τα μελανούρια, σύμφωνα με τις μαρτυρίες που είχαν φθάσει  στο αυτί μου.

Σε λιγότερο από πέντε λεπτά το μοτέρ άφηνε πετονιά από τα λυτά φρένα που είχα επιλέξει να ρυθμίσω, με απότομο κλείσιμο των φρένων στην προρύθμιση του, το καλάμι έγειρε καρφώνοντας ταυτόχρονα το ψάρι.

Ένα καλό μελανούρι ήρθε εύκολα κοντά μου για να πάρει θέση στο ψυγείο περιμένοντας παρέα που έλπιζα να πιάσω.

Γρήγορα άρχισα να περνάω το αμερικάνο στην βελόνα όταν το δεύτερο καλάμι τρανταζόταν αφού είχα ξεχάσει να ρυθμίσω τα φρένα, δείχνοντας πως κάτι θα γινόταν τούτη τη βραδιά.

Το δεύτερο μελανούρι ήταν καλύτερο από το πρώτο, δίνοντας ελπίδες ότι οι ψίθυροι που έφτασαν στα αυτιά μου ήταν από καλή πηγή.

Ο καιρός είχε βαρύνει αρκετά με τις πρώτες σταγόνες που έφερνε ο ανατολικός να φθάνουν επάνω μου, άντε τώρα να ξεκολλήσεις από εδώ.

Αφήνοντας τον καιρό να παίζει με τα νεύρα μου, ασχολήθηκα με το πέρασμα του αμερικάνου στην βελόνα να προλάβω να πάρω καμπόσα από εκείνα τα μελανούρια.

Με τις σταγόνες να δυναμώνουν, τα μελανούρια έδιναν βροντερό παρών, «κοροϊδεύοντας με ίσως», γνωρίζοντας, ότι μέτραγα ανάποδα τον χρόνο παραμονής μου σε εκείνο τον τόπο.

Μέσα σε ελάχιστο χρόνο άλλο ένα προστέθηκε στο ψυγείο, ο καιρός με προειδοποιούσε με ριπές αέρα που προμήνυε μπουρίνι.

Δολώνοντας γρήγορα έστελνα τα μηνύματα μου σε εκείνα ρίχνοντας ξανά και ξανά

τα μολύβια πάνω τους αψηφώντας τις διαθέσεις του καιρού.

Τα σκαλώματα μου έσπαγαν τα νεύρα ειδικά όταν είχα ψάρι επάνω, «αφού βλακωδώς είχα αφήσει τους απελευθερωτές μολυβιών στην Αθήνα», πάνω από 10 θα ήταν στον βυθό ήδη.

Συμμαχία καιρού με μελανούρια δεν σηκώνω, συνεχίζοντας με αλλαγές σε νέες αρματωσιές, και νέα βαρίδια μέχρι τελικής πτώσης.

Και άλλο μελανούρι και άλλο, παίρνοντας το αίμα μου πίσω για τις αδικοχαμένες αρματωσιές,  με τη βροχή πλέον να παίρνει τα πάνω της.

Έλα μια τελευταία ακόμη έλεγα, δίνοντας κουράγιο σε εμένα να κρατηθώ,  να ένας σαργός, όμως μαζί με την καταιγίδα όπου πλέον,  με έκανε να τρέχω γρήγορα να βάλω τα απαραίτητα στο αμάξι, μαζί με εμένα σαν βρεγμένο σκυλί.

Κράτησε δεν κράτησε δύο ώρες αυτό το ψάρεμα και όμως ήταν αρκετά συναρπαστικό με διάφορες έντονες συγκινήσεις που έζησα δίπλα της.

Tracer