Ήταν θέμα απόφασης να την κάνω για τα Πυρηναία, όλο στριφογύριζε στο μυαλό μου μέχρι που τελικά την πήρα.

Η μοτοσικλέτα έκανε το καθιερωμένο service με έλεγχο ιδιαίτερα σε νευραλγικά σημεία και πήρε την άδεια από τον μάστορα να κάνει ένα καλό ταξίδι στην νότιο Ευρώπη.

Μέρες πριν το Google είχε πάρει φωτιά, παρατηρώντας το με ιδιαίτερη προσοχή να δημιουργήσω μια διαδρομή ξεχωριστή, διαφορετική από εκείνες που πραγματοποιώ με το αυτοκίνητο.

Αν και το ταξίδι ήταν Απρίλιο οι φοβίες για κακοκαιρία, βάση στατιστικών ήταν μηδαμινές, ο έντονος χειμώνας ήταν σε ύφεση και δύσκολα θα έκανε ξανά χιονοπτώσεις.

Έχοντας αρκετή εμπειρία στο εξωτερικό προγραμμάτισα όσο ήταν δυνατόν με κάθε λεπτομέρεια το ταξίδι αφήνοντας ορισμένες μικρολεπτομέρειες στην τύχη.

Ο ρουχισμός και οι μπότες θα ήταν με Gore-Tex αποκλείοντας τα δερμάτινα, και γλυτώνοντας χώρο από τα αδιάβροχα.

Οι δύο εβδομάδες που είχα στην διάθεση μου, ήταν αρκετές για ένα μικρό κύκλο της νότιας Ευρώπης.

Στον απαραίτητο εξοπλισμό συμπεριλαμβανόταν σετ για τυχόν σκασμένα λάστιχα, φωτογραφική, σπρέι αλυσίδας, ένα GPS Garmin οδικό, και χάρτης Ευρώπης.

Το καράβι έδεσε μεσημέρι στην Ancona, μετά την ταλαιπωρία με τα φορτηγά όταν βγήκα από το καράβι ακολούθησα τις πινακίδες για autostrada A1, με πορεία τα σύνορα με την Γαλλία.

Μια στάση κοντά στην Μπολόνια για ένα cappuccino Ιταλιάνικο, ανεφοδιασμό και πορεία για Genoa, όπου θα έμπαινα σε τελική ευθεία για San Remo.

Η διανυκτέρευση εύκολη υπόθεση αυτήν την εποχή στην κοσμοπολίτικη πόλη, με πίτσα και vino rosso απόλαυσα το δείπνο ξεκουράζοντας τα οπίσθια μου από το πολύωρο ταξίδι.

Το ξημέρωμα με βρήκε να οδηγώ προς το Monte Carlo, μια γρήγορη βόλτα στους γνωστούς δρόμους της F1 και επιστροφή στο Γαλλικό έδαφος με προορισμό την Arles, ένα πανέμορφο χωριό δίπλα στις εκβολές του Ρήνου, όπου και διανυκτέρευσα.

Με σύμμαχο τον καιρό την επομένη οδήγησα προς Perpignan και από εκεί πήρα τον δρόμο για τα Πυρηναία και την Ανδόρα, με τους δρόμους σε άριστη κατάσταση, ασφαλείς ως προς την οδήγηση, εύκολα έφτασα το απόγευμα στην Ville France, ένα χωριουδάκι στους πρόποδες των Πυρηναίων.

Ένας ξενώνας δίπλα στο κάστρο με φιλοξένησε για την νύχτα που ήταν αρκετά κρύα, το υψόμετρο κοντά στα 1000 μέτρα, ήταν αρκετό να κατεβάσει θερμοκρασίες.

Το επόμενο πρωί ένα θαυμάσιο πρωινό με ζεστά κρουασάν και καφέ γαλλικό μου έφτιαξαν την ημέρα, η βόλτα υποχρεωτική στο κάστρο που σε πισωγύριζε σε άλλες εποχές.

Τα πρωινά σύννεφα άρχισαν να υποχωρούν, δίνοντας την θέση τους στον ήλιο που προσπαθούσε να διώξει την υγρασία από τον δρόμο.

Η διαδρομή μοναδική, απαράμιλλης ομορφιάς, ιδανική για μοτοσικλέτες έκανε το χαμόγελο μου να μένει μόνιμο, απολαμβάνοντας τα πάντα, το χιόνι γύρω μου παντού, εκτός από τον δρόμο που ήταν να ξύνεις μπότες.

Καταμεσήμερο έφτασα στην Ανδόρα που ήταν πνιγμένη στο χιόνι γύρω της, η βόλτα στο μικρό κρατίδιο ήταν γρήγορη με θερμοκρασίες στους 2 - 5 βαθμούς, τα μαγαζιά με τα δήθεν φθηνά δεν έχουν πάει στην Ελλάδα να δουν πόσο πουλάμε τα ηλεκτρικά είδη.

Αφήνοντας πίσω μου την Ανδόρα αποφάσισα να πάω στο Alicante 200χλμ. κάτω από την Valencia να δω ένα φίλο και συνεργάτη. Το κρύο έτσουζε λίγο και άρχισε να ανεβάζει θερμοκρασία πλησιάζοντας προς Βαρκελώνη, 18 βαθμούς τέτοια εποχή ήταν θαύμα και την βροχή απούσα σε όλη την διάρκεια του μοναχικού μου ταξιδιού ήταν ότι καλύτερο για μένα.

Tarragona, επόμενος σταθμός για διανυκτέρευση με την νύχτα να έχει μπει για τα καλά, γρήγορο φαγητό σε tapas μεζεδάκια που λέμε εμείς και ξεκούραση από το πολύωρο ταξίδι.

Τα χλμ έφευγαν γρήγορα στην Mediteranea Autovia, την εθνική οδό που διασχίζει από τα σύνορα της Γαλλίας έως το Γιβραλτάρ.

Μεσημέρι έφτασα στο Benidorm, προορισμό πασίγνωστο που το καλοκαίρι ούτε να κατουρήσεις δεν μπορείς, όχι ότι ήταν άδειο αλλά είχες την δυνατότητα να το περπατήσεις έως το παλιό λιμάνι.

Εδώ οι θερμοκρασίες σου δίνουν την ευκαιρία ειδικά αν είσαι βόρειος να κάνεις μπάνιο, ο κόσμος στις μπυραρίες - pub με έντονο εγγλέζικο ύφος, και ροκιές που ακούγονταν από παντού.

Στο Alicante δεν θα αναφερθώ, έχει γράψει αρκετά σε άλλα άρθρα για αυτό, στο περπάτημα όμως που έχουν τρέλα οι Ισπανοί στην παραλία αξίζει, αν και με κούρασαν τα πόδια μου να περπατώ στην άμμο πάνω από 2 -3 χλμ. σας πληροφορώ ότι είναι μοναδική εμπειρία κάνοντας με φανατικό.

Με καλοκαιρινό ρουχισμό σχεδόν, πέρασα 1 εβδομάδα εδώ κάνοντας αρκετές εξορμήσεις σε περιοχές που αγνοούσα, περπάτησα αρκετά στο κέντρο, είδα το πανέμορφο και ενδιαφέρον πάρκο στο Elche με τους φοίνικες και πολλά άλλα.

Όπως όλα τα καλά έρχεται στιγμή που πρέπει να επιστρέψεις στην μαμά πατρίδα, αν και έρχομαι συχνά εδώ για δουλειές, διαφορετικά κινείσαι με την μοτοσικλέτα, ποιο ελεύθερα δίχως άγχος, εντύπωση μου κάνει η απουσία πολλών μοτοσικλετών έως και μηδαμινή.

Σε ερώτηση μου, πήρα την απάντηση ( ποιος ο λόγος αφού δεν έχουμε κίνηση ) η μοτοσικλέτα εκεί είναι μόνο χόμπι, τα Σαββατοκύριακα όμως τα ξεσκεπάζουν και πάνε για λύσσες, έχουν δε αρκετές πίστες στις γύρω περιοχές για να παίζουν οι φανατικοί.

Πρωί καβάλα στην μοτό, απόγευμα στα σύνορα, κοντά με την Γαλλία στο χωριό Roses, κάτι αντίστοιχο με την Βενετία, οι δρόμοι είναι κανάλια και τα αυτοκίνητα βάρκες.

Ελάχιστοι δρόμοι, ο καθένας έχει το σκάφος του παρκαρισμένο έξω από το σπίτι του, η εποχή με ευνόησε να χαζέψω την περιοχή που το καλοκαίρι όσες φορές προσπάθησα έκανα αναστροφή από την κίνηση.

Οι τιμές των ξενοδοχείων που έμεινα ήταν σε λογικά επίπεδα για την ποιότητα τους, συγκριτικά με την Ελλάδα στις μισές.

Ένα σερί 850 χλμ. από το ξημέρωμα και στο San Marino που λατρεύω, κατέληξα να απολαύσω για ακόμη μια φορά την μποσκαγιόλα, μακαρόνια πένες, χειροποίητα με μανιτάρια φρέσκα, λευκή σάλτσα με συνοδεία vino ala casa λευκό.

Η Πάτρα φάνηκε, Αθήνα έρχομαι, καυσαέριο μου έλειψες, σκέψεις που πέρασαν από το μυαλό, αφήνοντας πίσω τις μοναδικές στιγμές που έζησα με την μοτοσικλέτα μου.

Tracer